Joanna Olczak-Ronikier W OGRODZIE PAMIĘCI

Dla tych, którzy wybierają prozę samonośną – polecam. Dla celujących jedynie w pozycje arcywartościowe – polecam. Dla wszystkich lubiących literaturę faktu, zwłaszcza tą skłaniającą do historycznej refleksji – polecam. Dla pochłaniaczy zajmujących fabuł – polecam. Dla niezdecydowanych co czytać – polecam. Dla wybrednie dobierających swoje lektury – polecam. Dla nieufnych wobec zdobywców nagród branżowych – polecam. Dla ceniących laureatów i zwycięzców – polecam. Dla czytających – polecam. Dla obdarowujących – polecam. Dla wszystkich – „W ogrodzie pamięci” Joanny Olczak-Ronikier. Rzadko zdarza się, by dobra książka była tak przystępna i uniwersalna w formie i treści. I choć wyróżniona już prestiżową nagrodą przez poważne gremium i dość jednogłośnie chwalona przez liczne grono czytelników, warta jest każdego głosu zachęty i powtarzania niczym mantra: polecam! Czytaj dalej

Reklamy

Janina Bauman NIGDZIE NA ZIEMI * POWROTY * OPOWIADANIA

Janinę Bauman w roli pisarki kojarzyć mogą przede wszystkim czytelnicy zaznajomieni z tomem jej wojennych wspomnień „Zima o poranku”, który to wpisuje się w ważny nurt literackich świadectw osób ocalałych z Zagłady. Wydawnictwo Officyna niedawno zebrało i wydało zaś w jednym zbiorze pozostałe, mniej znane jak sądzę, teksty autorki, które dopełniają rozpoczętą w getcie opowieść z jej życia oraz uzupełniają ją o garść utworów ściśle powiązanych tematycznie. Trauma wojny i holocaustu, żydowskie pochodzenie i okaleczone poczucie tożsamości, ucieczka fizyczna i psychiczna od wspomnień, próby przystosowania się i odszukania własnego miejsca w świecie bez ojczyzny oraz zaangażowanie w budowanie Polski komunistycznej – proza Janiny Bauman oscyluje wokół zagadnień trudnych, bolesnych, a miejscami kontrowersyjnych, jednak niezwykła postawa szczerości i bezpretensjonalności w odtwarzaniu pewnych zdarzeń, czyni z autorki unikat na wielką skalę. Przyzwoitość i odpowiedzialność za własne decyzje to dla wielu ludzi z powikłanymi peerelowskimi życiorysami nadal pojęcia obce, tudzież niewygodne.

  Czytaj dalej

Izabela Suchojad TOPOGRAFIA ŻYDOWSKIEJ PAMIĘCI

Pamięć, bodajże ona jedyna, uszła cało 1

„Topografia żydowskiej pamięci. Obraz krakowskiego Kazimierza we współczesnej literaturze polskiej i polsko-żydowskiej”. Publikację opatrzoną tak formalnie brzmiącym tytułem łatwo zignorować w poszukiwaniu zajmującej beletrystyki. I choć zgodnie z wszelkimi nasuwającymi się tutaj przypuszczeniami, książka ta wykazuje charakter niezaprzeczalnie naukowy, to traktuje o ważnych kwestiach w sposób przystępny i atrakcyjny. Jej lektura niesie bowiem w sobie ładunek nie tylko faktograficzny, ale również literacki i refleksyjny. Żałować można jedynie, że objętość tekstu jest dość niewielka. Na szczęście praca Izabeli Suchojad w samym swoim założeniu opiera się na bogatej literaturze, przede wszystkim wspomnieniowej i osobistej, dzięki czemu istnieje możliwość – już na własną rękę, z pomocą obfitej bibliografii przytaczanej przez autorkę – dalszego odkrywania „świata przed katastrofą”:

Kazimierz to świadectwo zapomnienia o żydowskiej przeszłości i przestrzeń przywracania utraconej pamięci. (…) Chociaż przetrwał architektoniczno-urbanistyczny kształt dzielnicy, jej świat legł w gruzach.* Czytaj dalej